سه نفر تنها

بیرون از ما هوا سرد است

بیرون از این سه نفر همه غریبه اند

دنیا به ما هجوم میاورد

و قد خم میکنیم

گاه به سمت همدیگر گاه به هر سویی که بتوانیم

ما از بین سایه هایی که میخواهند تسخیرمان کنند

دنبال یک لحظه رهایی میگردیم

و باز چشممان را که باز میکنیم برهوت است تنهاییم...

دست دوستی بارها دراز کردیم و لبخند آشنایی روانه مان شد...

اما زندگی آنچنان نبود که فکرش را میکردیم...

هیاهویی به پا میشد

و گوشهایمان را عادت میدادیم

دیگر حتی وقتی سکوت هم میشد شنیدارمان از صدا در امان نبود...

زندگی ساده نبود و ساده بودن چیزی به ما یاد نداد

زرهی بر تن نداشتیم و حتی حیله ای در آستین...

چشممان را گشودیم و یک خروار آرزو بودیم و یک دنیا انتظار

و موهایی که سفیدتر شدند

و قدهایی که خم تر شدند

ما از همه جا بیرون و به هیچ انگاشته شدیم

مانده بودیم با خودمان و حداقل دیگر چیزی برای از دست دادن نداشتیم...

از خودمان بیشتر میخواستیم و در آینه دنبال آشنایی میگشتیم

از این خسته تر نمیشدیم از این وابسته تر...

پس شاید باید میرفتیم...

تا آن طرف ترس،

بلکه گیاه حساسمان جوانه بزند بروید و خانه کند...

کسی چه میداند...

این قصه ها شاید بعدها شیرینترین قسمت بودنمان در این دنیای عجیب باشند

این قصه ها شاید فقط یک لحظه از اتفاق خیلی بزرگتر از خودشان باشند...

کاش دست از سر خودمان برداریم

ما که با ترس خودمان را تا مرگ بارها رسانده ایم

ما که با تلخی بارها خود را به هیچ انگاشته ایم

دست از سر این طفل بی اطلاع برداریم

بگذاریم ببیند که صداها قطع شده است

دیگر گوشهایش را لازم نیست بپوشاند

دیگر رویاهایش را لازم نیست سر ببرد

از بین تصویرهای انتخاب شده و تزیین شده و ارائه شده از خوشبختی نباید دنبال خودش میگشت

شاید بین هزاران هزار کلمه که جایی نوشته و هزار هزار رویایی که در سر پرورانده...

زندگی هیچ روی خوشی به او نشان نداده بود

به جز همین سه نفر

همین خانه که با سه دیوار حتی بی سقف هم خانه بود

خانه ای که هیچ چیزش شبیه نقاشی بچگی نیست...

فقط واقعی است

در خودش هزار قصه و زخم و لبخند و امید پنهان کرده است

این که بین ما جاری است را خانه مینامم...

و قبول میکنم که مالامال نقص و نداشته هاست

اما واقعی است

و هست

مثل آسمان ،

دریا یا هر چه به چشم میبینی همانقدر حقیقی است...